کلاس اول و دوم ابتدایی بودم که قبل از خواب هرطور شده پدر و مادرم را به اتاقم می‌بردم تا درس‌هایی که آن روز در مدرسه یادگرفته بودم را برای آن‌ها تدریس کنم و آن‌ها هم به ناچار با لبخند از نو الفبا را از من یادمی‌گرفتند.  ۱۲ ساله بودم که اولین مقاله‌ام را نوشتم و بعد از دیدن لوگو کانون پروش فکری روی بعضی از کتاب‌هایم، رفتم تا از آن‌ها بخواهم کتابی برایم چاپ کنند، نگاهشان را به یاد دارم و نگاه سرشار از محبت آن‌ها در نوشتن کتاب‌های امروزم بی‌اثر نبوده است. 

من سهیل کیانی نویسنده کتاب جسارت تغییر هستم و به افرادی که  روابط و زندگی بهتری می‌خواهند کمک می‌کنم تا با یادگیری مهارت‌های روانشناسی روابط و زندگی بهتری را تجربه کنند.